آلفارومئو (Alfa Romeo) هیچ‌وقت برندی نبوده که بدون جلب توجه وارد صحنه شود و مراسم معرفی اولین کراس‌اوور برقی این شرکت نیز از این قاعده مستثنی نبود. زمانی که وزیر صنعت ایتالیا با واکنشی شدید به نام پیشنهادی «میلانو» (Milano) اعتراض کرد و مونتاژ خودرویی با نام ایتالیایی در لهستان را نوعی خیانت تجاری دانست، آلفارومئو به آرشیو تاریخی خود رجوع کرد و نام نمادین «جونیور» (Junior) را روی درِ صندوق عقب خودرو قرار داد. این ماجرا نمونه‌ای کلاسیک از یک اپرای ایتالیایی بود؛ ترکیبی از یک نمایش بوروکراتیک و چرخشی رمانتیک. اما پس از فروکش کردن جنجال‌های سیاسی، پرسشی مهم برای علاقه‌مندان آلفارومئو باقی ماند: آیا خودروسازی که شهرتش را مدیون موتورهای توئین‌کم پرهیاهو و کوپه‌های سبک‌وزن مسابقه‌ای است، می‌تواند همان جادوی همیشگی را در قالب یک خودروی تمام‌برقی و باتری‌محور حفظ کند؟!

اهمیت این موضوع بسیار بالاست. جونیور از پلتفرم آلومینیوم‌محور جورجیو (Giorgio) که باعث شد سدان جولیا (Giulia) و شاسی‌بلند استلویو (Stelvio) چنین چشمگیر ظاهر شوند، استفاده نمی‌کند. در عوض، این خودرو روی معماری چندانرژی e-CMP2 ساخته شده که در سراسر مجموعه استلانتیس (Stellantis) مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ همان زیرساختی که جیپ اونجر (Jeep Avenger)، پژو ای ۲۰۰۸ E-(Peugeot E-2008)، فیات ۶۰۰ ای (Fiat 600e) و اوپل موکا الکتریک (Opel Mokka Electric) نیز از آن بهره می‌برند. در چنین خانواده‌ای، خطر اصلی این است که با یک خودرویی صرفاً مبتنی بر مهندسی نشان تجاری مواجه باشیم. اگر جلوپنجره اسکودتو (Scudetto) و رینگ‌های خاص آن را کنار بگذاریم، آیا چیزی جز یک خودروی شهری معمولی با ظاهری شیک و میلانی باقی می‌ماند؟ خوشبختانه مهندسان آلفارومئو این نگرانی را درک کرده‌اند و جونیور به‌روزشده با تمرکز جدی بر طراحی کابین، ارتقای شاسی و اعتبار فنی، تلاش می‌کند این مشکل را برطرف کند.

با باز کردن درِ جونیور، بلافاصله می‌توان متوجه تلاش آلفارومئو برای کنار گذاشتن پلاستیک‌های بی‌کیفیت و توخالی شد. این شرکت تقریباً تمام کابین را از نظر متریال بازطراحی کرده و دوخت‌های متضاد، روکش‌های نرم درها و چیدمانی متمرکزتر را به آن افزوده است. تیپ‌های پایه جونیور و اسپریت (Sprint) از کابین جدید آیکونا (Icona) بهره می‌برند که صندلی‌های پارچه‌ای مشکی با بافت خاص و نشان گلدوزی‌شده بیسکیونه (Biscione) را با پوشش مشکی اسکوبا (Scuba) در داشبورد و تونل مرکزی ترکیب می‌کند.

در تیپ تی (Ti) یا نسخه اسپرت و عملکردمحور ولوچه (Veloce)، کابین جدید کربن (Carbon) در انتظار شماست. در این نسخه، صندلی‌های پارچه‌ای با جوش الکتریکی و جزئیات قرمز با روکش میکروکلاد (Microcloud) ترکیب شده‌اند؛ نوعی جیر مصنوعی که بخش‌هایی از داشبورد و رودری‌ها را پوشش می‌دهد و حس لوکس‌تری نسبت به روکش‌های زبر و نه‌چندان باکیفیت بسیاری از رقبای آلمانی و فرانسوی ایجاد می‌کند. صندلی‌های سطلی سفارشی سابلت (Sabelt) با روکش آلکانترا (Alcantara) نیز فضای یک خودروی تورینگ مسابقه‌ای را به کابین یک هاچ‌بک کاربردی می‌آورند.

البته هیچ معرفی خودروی ایتالیایی بدون یک داستان سبک زندگی خاص کامل نمی‌شود. آلفارومئو برای تکمیل این خانواده، نسخه ویژه ادیزیونه لونا روسا (Edizione Luna Rossa) را نیز معرفی کرده است. این نسخه که برای گرامیداشت ارتباط این برند با مسابقات قایقرانی جام آمریکا (America’s Cup) ساخته شده، از صندلی‌های اختصاصی با روکش اسکوبای تیره و پارچه بافت‌دار سه‌بعدی خاکستری بهره می‌برد. رنگ بدنه اختصاصی لونا روسا گری (Luna Rossa Grey)، نشان‌های مشکی براق و تزئینات ویژه نیز این نسخه خاص را تکمیل می‌کنند؛ خودرویی که البته با افزایش قابل‌توجه قیمت همراه است.

تغییرات ظاهری نیز با هدف پنهان کردن تناسبات نسبتاً بلند پلتفرم خودرو انجام شده‌اند. آلفارومئو گزینه‌های رینگ را به هفت طرح مختلف در اندازه‌های ۱۷ تا ۲۰ اینچ افزایش داده که در میان آن‌ها طراحی جدید ۱۹ اینچی چهارپره بیش از همه جلب توجه می‌کند. این رینگ‌ها صرفاً جنبه ظاهری ندارند و با لاستیک‌های عریض‌تر ۲۲۵/۴۵ R19 همراه شده‌اند که عرض آج محور جلو را ۱۰ میلی‌متر افزایش می‌دهند و چسبندگی چرخ‌های جلو هنگام ورود به پیچ را بیشتر می‌کنند. بخش انتهایی کوتاه خودرو که یادآور فرم تاریخی «کودا ترونکا» (coda tronca) به‌کاررفته در خودروهای مسابقه‌ای زاگاتو (Zagato) در دهه ۱۹۶۰ است، در کنار چراغ‌های LED باریک و فرورفته جلو، به جونیور ظاهری تهاجمی و آماده حرکت می‌دهد؛ ظاهری که از فرم گرد و بی‌شکل بسیاری از خودروهای برقی مدرن فاصله دارد.

آلفارومئو برای جونیور مجموعه‌ای از قوای محرکه را در نظر گرفته تا بتواند با سرعت متفاوت پذیرش خودروهای برقی در اروپا کنار بیاید. برای خریداران سنتی و رانندگانی که مسافت زیادی طی می‌کنند، یک موتور ۱.۲ لیتری هیبرید ملایم با قدرت ۱۴۵ اسب‌بخار و انتقال نیرو به چرخ‌های جلو ارائه می‌شود. نسخه هیبریدی ۱۴۵ اسب‌بخاری Q4 نیز قرار است در آینده عرضه شود که با اضافه کردن یک محور عقب برقی، قابلیت انتقال قدرت به چهار چرخ و چسبندگی بهتر در شرایط مختلف آب‌وهوایی را فراهم می‌کند.

اما مدل‌های تمام‌برقی جایی هستند که اعتبار آلفارومئو واقعاً محک می‌خورد. نسخه استاندارد جونیور الکتریکا (Junior Elettrica) از یک موتور برقی ۱۵۶ اسب‌بخاری در محور جلو و باتری لیتیوم‌یونی ۵۴ کیلووات‌ساعتی بهره می‌برد که ظرفیت قابل‌استفاده آن ۵۱ کیلووات‌ساعت است. این خودرو عملکردی آرام و بی‌صدا دارد و طبق استاندارد WLTP می‌تواند تا ۴۱۰ کیلومتر مسافت را طی کند. جونیور الکتریکا خودرویی مناسب برای رفت‌وآمدهای روزمره است، اما قدرت ۱۵۶ اسب‌بخار در بازاری که مملو از خودروهای دوموتوره بسیار سریع است، چندان هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسد.

جونیور ولوچه این مشکل را برطرف می‌کند. آلفارومئو به‌جای باقی گذاشتن قدرتی معمولی روی محور جلو، یک موتور برقی ۲۸۰ اسب‌بخاری با گشتاور ۳۴۵ نیوتن‌متر در این مدل قرار داده است. در یک خودروی دیفرانسیل جلو، چنین گشتاور آنی بالایی معمولاً می‌تواند باعث کشیده شدن فرمان به طرفین بر اثر گشتاور موتور و فرسایش سریع لاستیک‌های جلو شود. با فشردن کامل پدال گاز، ولوچه در تنها ۵.۹ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد و شتابی در حد یک هاچ‌بک اسپرت ارائه می‌دهد که حس مکانیکی و هیجان‌انگیزی دارد.

ویژگی‌ای که ولوچه را از تقریباً تمام کراس‌اوورهای کامپکت بازار متمایز می‌کند، استفاده از دیفرانسیل لغزش محدود مکانیکی تورسن نوع دی (Torsen Type-D) است. بیشتر کراس‌اوورهای برقی مدرن برای شبیه‌سازی سیستم توزیع گشتاور، از سیستم ترمز ضدقفل استفاده می‌کنند تا چرخ داخلی در حال هرزگردی را ترمز کنند؛ روشی که باعث داغ شدن لنت‌ها و کاهش سرعت خودرو در میانه پیچ می‌شود. دیفرانسیل مکانیکی تورسن ولوچه دقیقاً عملکردی معکوس دارد. هنگامی که راننده در میانه پیچ قدرت موتور را افزایش می‌دهد، دیفرانسیل روی محور جلو درگیر می‌شود و دماغه خودرو را به سمت داخل پیچ می‌کشد.

این سیستم در کنار سیستم تعلیق ۲۵ میلی‌متر پایین‌تر، میل‌تعادل‌های سفت‌تر، فرمان سریع با نسبت ۱۴.۶:۱ و دیسک‌های ترمز بزرگ ۳۸۰ میلی‌متری در جلو که با کالیپرهای چهارپیستونه مونوبلاک آلکان (Alcon) مهار شده‌اند، نوید خودرویی واقعاً مناسب برای رانندگی اسپرت را می‌دهد.

جونیور با طول ۴۱۷۳ میلی‌متر، عرض ۱۷۸۱ میلی‌متر و ارتفاع ۱۵۳۲ میلی‌متر و فاصله محوری ۲۵۶۲ میلی‌متر، نسبت به هم‌پلتفرمی خود یعنی پژو E-2008 با طول ۴۳۰۴ میلی‌متر و همچنین اسمارت #1 با طول ۴۲۷۰ میلی‌متر، خودرویی جمع‌وجورتر و مناسب‌تر برای محیط‌های شهری محسوب می‌شود. نزدیک‌ترین رقیب آن را می‌توان ولوو EX30 دانست که طولی معادل ۴۲۳۳ میلی‌متر دارد. با این حال، نسخه تک‌موتوره ولوو با وزن قابل‌توجه ۱۸۳۶ کیلوگرم عرضه می‌شود و هنگام ورود سریع به پیچ‌ها چندان چابک احساس نمی‌شود. در مقابل، وزن نسخه استاندارد جونیور الکتریکا تنها ۱۵۴۵ کیلوگرم است و مدل ولوچه که برای عملکرد اسپرت تنظیم شده، ۱۵۹۰ کیلوگرم وزن دارد. کاهش حدود یک‌چهارم تن از وزن خودرو تأثیر چشمگیری بر تغییر مسیر، مسافت ترمزگیری و لذت رانندگی می‌گذارد.

البته این مهندسی سبک‌وزن و تجهیزات یک هاچ‌بک اسپرت، در زمان خرید هزینه خود را نشان می‌دهد. قیمت جونیور الکتریکا در اروپا از حدود ۳۸٬۵۰۰ یورو آغاز می‌شود، اما با انتخاب نسخه عملکردمحور ولوچه، قیمت به‌راحتی از ۴۸٬۰۰۰ یورو عبور می‌کند. برای یک کراس‌اوور کامپکت، این رقم قابل‌توجه است؛ به‌خصوص زمانی که رقبای چینی تهاجمی‌تر، شتاب‌گیری بسیار سریع خودروهای دوموتوره و چهارچرخ محرک را با قیمت پایین‌تری ارائه می‌کنند.

استفاده از لاستیک‌های اسپرت ۲۰ اینچی، ارتفاع کمتر و موتور قدرتمندتر در ولوچه باعث شده برد رسمی WLTP آن به ۳۳۴ کیلومتر کاهش پیدا کند. با این حال، آلفارومئو در اینجا به دنبال پیروزی در رقابت بهره‌وری نیست؛ این شرکت روی این موضوع حساب کرده که رانندگان و خریداران علاقه‌مند به طراحی خاص حاضرند بخشی از برد حرکتی در بزرگراه را فدا کنند تا خودرویی داشته باشند که در جاده‌های خلوت و پرپیچ‌وخم، ضربان قلبشان را کمی سریع‌تر کند.

منبع: Arenaev