بازار خودرو سهم کمی از شرکت‌های استارتاپی نوپا دارد که وعده عملکردی باورنکردنی را می‌دهند. بسیاری از این برندها طرح‌های دیجیتالی از خودروهای فوق‌العاده‌ای را نشان می‌دهند که هرگز به جاده‌های واقعی یا پیست‌های مسابقه نمی‌رسند. علاقه‌مندان به رانندگی وعده‌های بزرگی درباره دینامیک خالص خودرو می‌شنوند، اما این پروژه‌ها معمولاً قبل از اینکه اصلاً مونتاژ آن‌ها آغاز شود، ناپدید می‌شوند. اما مک مورتی (McMurtry) در حال شکستن این الگو است. این خودروساز کوچک بریتانیایی رسماً خودروی پیست خارق‌العاده خود، یعنی اسپرلینگ پیور (Spéirling PURE) را از فاز آزمایش وارد مرحله تولید واقعی کرده و خود را از لیست طولانی شرکت‌هایی که فقط حرف‌های بزرگ می‌زنند و طرح‌های دیجیتالی ارائه می‌دهند، جدا کرده است.

رساندن یک خودروی پیچیده به مرحله تولید برای هر سازنده‌ای کاری دشوار است، به‌ویژه در دنیای رقابتی خودروهای الکتریکی با عملکرد بالا. برای مک مورتی، تبدیل این خودرو به واقعیت یک دستاورد بزرگ است. نسخه مشتریان با کپی‌برداری صرف از خودروهای آزمایشی اولیه فاصله زیادی دارد؛ تیم مهندسی حدود ۹۵ درصد از قطعات را بین نمونه اولیه و این مدل نهایی تغییر داده‌اند؛ بنابراین خریداران به جای یک پروژه پیست آزمایشی، یک محصول کاملاً نهایی را تحویل خواهند گرفت.

جزئیات فنی مک مورتی Spéirling PURE توانایی‌های خودروهای الکتریکی (EV) مدرن و با عملکرد بالا را آشکار می‌کند. یک بسته باتری ۱۰۰ کیلووات ساعتی تازه توسعه‌یافته به خودرو نیرو می‌دهد و انرژی را به دو موتور الکتریکی نصب‌شده روی چرخ‌های عقب می‌فرستد. این موتورهای الکتریکی در مجموع ۱۰۰۰ اسب بخار (۷۴۶ کیلووات) قدرت تولید می‌کنند. این روزها ۱۰۰۰ اسب بخار به اندازه یک دهه پیش چشمگیر نیست، اما به این خودروی تک‌سرنشین اجازه می‌دهد تا در ۱.۵۵ ثانیه از سرعت ۰ به ۹۷ کیلومتر بر ساعت برسد و به شتاب‌گیری خود ادامه دهد تا به سقف سرعت محدودشده خود یعنی ۳۰۶ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

اعداد مربوط به شتاب فوق‌العاده هستند، اما سیستم آیرودینامیک آن حتی از این هم غیرعادی‌تر است. این خودرو از یک سیستم فن اختراع‌شده به نام «نیروی رو به پایین در لحظه نیاز» (Downforce-on-Demand) استفاده می‌کند. باله‌های (اسپویلرهای) سنتی برای فشردن خودرو روی زمین به سرعت‌های بالا نیاز دارند، اما این خودروی الکتریکی در حالی‌که کاملاً بی‌حرکت ایستاده است، نیروی رو به پایین خود را خلق می‌کند. فن‌های الکتریکی، هوا را از زیر شاسی می‌مکند تا ۲۰۰۰ کیلوگرم نیروی رو به پایین در سرعت صفر ایجاد کنند. از آنجایی‌که خودرو به شدت به آسفالت می‌چسبد، رانندگان می‌توانند نیروهای جانبی تا 3g را در هنگام پیچیدن‌های شدید و ترمزگیری‌های سخت تجربه کنند.

این انتخاب‌های مهندسی پیش از این به خودرو اجازه داده است تا در طول فاز توسعه خود، چندین رکورد سرعت را بشکند. یک نسخه نمونه اولیه، مسیر تپه نوردی معروف گودوود (Goodwood) را در رکورد بی‌سابقه ۳۹.۰۸ ثانیه طی کرد. این خودرو همچنین رکورد پیست تست تاپ گیر (Top Gear) را شکست، جایی که سریع‌تر از یک خودروی مسابقه‌ای فرمول ۱ مدرن حرکت کرد. در طول آزمایش در پیست هوکنهایم (Hockenheim)، این خودروی الکتریکی یک دور پیست را ۱۴.۱ ثانیه سریع‌تر از ابرخودروی هیبریدی مرسدس-آام‌گ وان (Mercedes-AMG One) به پایان رساند.

بیشتر هایپرکارهای مخصوص پیست برای روشن کردن موتور به تیم بزرگی از مکانیک‌های متخصص و یک کامیون پر از تجهیزات تشخیص الکترونیکی نیاز دارند. مالکان معمولاً نمی‌توانند با خودروهای گران‌قیمت خود رانندگی کنند مگر اینکه یک تیم مهندسی کامل با آن‌ها به محل مسابقه سفر کند. مک مورتی عمداً مسیر متفاوتی را برای مشتریان خود انتخاب کرد. این شرکت این خودروی الکتریکی را به گونه‌ای طراحی کرده است که تجربه ساده «وصل کن و بران» (Plug-and-Play) را ارائه دهد. این خودرو آن‌قدر ساده و بی‌دردسر است که مالک می‌تواند تنها با کمک یک دوست در پدوک (محل استقرار پیست)، آن را در یک پیست مسابقه محلی به حرکت درآورد.

مدیریت شرکت می‌خواهد اطمینان حاصل کند که استفاده معمولی از خودرو به بودجه کلان یک تیم مسابقه نیاز ندارد. توماس یتس، مدیرعامل شرکت، اظهار داشت که این خودرو عملکردی مشابه یک ماشین فرمول ۱ را ارائه می‌دهد، اما تجربه مالکیت آن به پورشه 911 GT3 RS نزدیک‌تر است. تیم مهندسی تمرکز شدیدی روی کاهش هزینه‌های نگهداری بلندمدت خودرو داشته است. این رویکرد تضمین می‌کند که اگرچه خرید اولیه به معنای یک سرمایه‌گذاری مالی هنگفت است، اما روشن نگه داشتن خودرو در روزهای پیست (Track Days)، حساب بانکی مالک را خالی نخواهد کرد!

برای اینکه زندگی با این خودرو آسان‌تر شود، مدل تولیدی دارای چند به‌روزرسانی کاربردی نسبت به نمونه اولیه است. مهندسان مونوکوک فیبر کربنی مرکزی (اتاقک ایمنی محافظ در اطراف راننده) را دوباره طراحی کردند تا کابین بزرگ‌تری با فضای داخلی بیشتر ایجاد کنند. آن‌ها همچنین بدنه را برای بهبود دید به بیرون تغییر دادند و سیستم‌های روشنایی کاملاً یکپارچه را به آن اضافه کردند. چیدمان مکانیکی اکنون دسترسی آسان‌تری را برای سرویس‌های دوره‌ای فراهم می‌کند. علاوه بر این، تیم یک محفظه ذخیره‌سازی اختصاصی در زیر باله عقب اضافه کرده است تا کلاه ایمنی مسابقه‌ای و دستگاه ایمنی HANS (محافظ سر و گردن) را در خود جای دهد.

خرید این سطح از عملکرد در پیست به هزینه سنگینی نیاز دارد. قیمت پایه این خودرو ۱,۱۶۶,۷۰۰ یورو، قبل از احتساب مالیات‌های محلی و آپشن‌های اضافی است. با وجود این برچسب قیمتی بالا، علاقه‌مندان ثروتمند رانندگی علاقه شدیدی به این پروژه نشان می‌دهند. مک‌مورتی تایید کرد که تاکنون ۲۵ دستگاه از این خودروی پیست را فروخته است. در بخش بازاری که پر از وعده‌های توخالی و برنامه‌های محقق‌نشده است، تحویل یک خودروی تولیدی واقعی را باید یک پیروزی بزرگ برای خودروهای الکتریکی دانست.

منبع: Arenaev